Wat weet je van de islam?

De verwarmingsmonteur komt langs voor de jaarlijkse onderhoudsbeurt van de CV ketel. Het is een jonge kerel wiens uiterlijk en accent al snel doen vermoeden dat hij zijn wortels heeft in het noordwesten van Afrika. Zijn baard zou een islamitische achtergrond kunnen verraden. Wat ook bleek te kloppen. Zoals een geloofsgenoot van hem eens zei: “Hoe kun je van een vrouw verwachten dat ze gesluierd gaat, als jij je baard niet laat staan.” Het is een sympathiek vent achter in de twintig en omdat ik hem de weg moest wijzen, maken we een praatje. Hij woonde in Den Haag, had een vrouw en een dochtertje van vijf.

“Hoe heet je dochtertje”, vraag ik hem. De Arabische naam die ik dan hoor, ben ik al weer vergeten. Het blijkt zoveel te betkenen als ‘moedertje’. Omdat ik de naam nog niet eerder had gehoord vraag ik of ze veel voorkomt in Marokko. Hij bevestigd dit, ofschoon dit minder is dan Fatima, of Mohammed. Het komt al snel ter spraken dat ik zelf christen ben en hij (inderdaad) moslim. Hij benadrukt dat het belangrijk is dat er vrede en respect is tussen de religies en zo is er snel een bruggetje naar groepen die daar anders over denken in zijn religie. Ik wil hem niet het  gevoel geven dat ik hem daar verantwoordelijk voor hou en vraag meelevend: “Speelt dat wat er nu gebeurt in het Midden Oosten ook in de moskee waar jij komt?” Ja, hij snapt er niets van en zegt: “De Islam verbied het om mensen te vermoorden, volgens de Iman.” Als ik hem voor hou dat Mohammed zelf ook zo’n honderd oorlogen heeft gevoerd, kijkt hij mij wat onwerkelijk aan. “Ken je de geschiedenis van de Islam een beetje?” vraag ik hem.  “Nee” geeft hij eerlijk toe. We hebben de tijd niet om daar diep op in te gaan. Ik vertel dat ik koran tot de helft gelezen heb en dat het mij opviel hoe vaak Mohammed het heeft over de hel, vervloeking en oorlog. Hij dacht dat ik dit wat ik had gelezen niet begreep en raadde mij aan om, net zoals hij dat zelf deed, als ik het niet zou begrijpen, ik het aan een Iman zou vragen. “Je kunt toch ook zelf de koran lezen?” vraag ik hem. “Nee” zegt hij, ik kan geen Arabisch lezen. “ Maar de koran is er toch ook in het Nederlands” breng ik onder zijn aandacht. Hij lijkt dit wel te weten, maar het is mij onduidelijk of hij deze heeft gelezen. Veel verder komen we niet. Hij is klaar met zijn werk en we wensen elkaar een prettige dag. Met een gevoel van verwarring laat hij mij achter. Zoveel onwetendheid over dingen die zo belangrijk voor je zijn kan ik niet begrijpen. Toch zal ik het een CV monteur minder kwalijk nemen dat hij hetzelfde zegt over de islam als de huidige president Amerika.