China

Waarom zoveel virussen uit China komen en hoe dit simpel te voorkomen is?

China is een groot land en produceert veel handige en mooie dingen. ‘Exportproducten’ waar de wereld echter niet op zitten te wachten zijn de vele soorten virussen die er vandaan komen. Hoe komt het dat er zoveel virussen uit China komen en wat is hieraan te doen? 

Een paar voorbeelden van virussen 

In het geval van het Coronavirus zijn er sterke aanwijzingen dat dit op dezelfde manier uit het Wuhan National Biosafety Laboratory is ‘ontsnapt’, als dat het SARS-virus in 2004 uit een ander laboratorium in Beijing is ‘gelekt’. Maar virussen waren al een probleem voor er in China laboratoria waren die zich daar mee bezighielden.  Bovendien is het helemaal niet nodig om wetenschappelijk alles van virussen te weten om er geen last van te hebben, zo zullen we zien.

Een aantal ernstige virale ziektes die eerder uit China kwamen: 

  • De Aziatische (vogel) griep in 1957 die uit China kwam. Dit werd een pandemie, het aantal doden was 1-4 miljoen.  
  • De Hongkonggriep in 1968 werd ook een pandemie. Het aantal doden als gevolg daarvan was 1 miljoen. 
  • Het H4N1 virus kwam in 1997 uit China en het H9N2 in 1999 
  • SARS dat een paar jaar later ook uit China kwam werd in 2004 ook een pandemie. 

Niet alle virussen komen uit China en als ze er al vandaan komen, zijn de Chinezen er natuurlijk zelf de eerste slachtoffers van, maar wat maakt dat land dan zo gevoelig voor deze ziekteverwekkers?

Wat is een virus en hoe verspreidt deze zich 

Een virus valt, ofschoon het wel erfelijk materiaal bevat, anders dan bijvoorbeeld een bekende andere ziekteverwekker de bacterie, niet zonder meer onder de categorie van levende organismen.  

Ons afweermechanisme kan doorgaans virussen behoorlijk goed de baas, maar de meest effectieve manier om geen last van een virus te hebben, is door ze te ontwijken. Nu hebben virussen zo hun manier gevonden om ons te vinden. Ze vermenigvuldigen zich met grote snelheid in menselijke en dierlijke cellen. Als ze daar eenmaal goed mee op dreef zijn gekomen, zoeken ze, om zich te verspreiden, hun weg naar buiten. Dit doen ze veelal via speekseldeeltjes die bij het niezen op de huid van hun volgende slachtoffers belanden. Zo zoeken ze via lichamelijk contact of via de lucht hun nieuwe slachtoffers. Ze dringen het lichaam binnen via lichaamsopeningen, zoals ogen of de neus.  

Gezond eten 

Het is algemeen bekend dat gezond eten belangrijk is om fit te blijven. In een gezonde maaltijd zitten stoffen die het lichaam opbouwen en als het eten goed is klaargemaakt, zitten hier geen ziektekiemen zoals, bacteriën en virussen meer in. 

Een gezond lichaam kan een virus niet altijd buitenhouden, maar als het er dan toch is, kan het de strijd ertegen wel winnen.  

De strijd van ons afweermechanisme tegen het virus 

Het mooie van ons afweermechanisme is dat als ze eenmaal een virus dat ze al eens heeft overwonnen ‘kent’ ze, de antistoffen al klaar heeft liggen voor als het een volgende keer binnenkomt. Zo kan ons lichaam de bekende indringer snel uitschakelen.  Het kan daarom ook geen kwaad dat kinderen al zo jong mogelijk aan allerlei bacteriën en virussen worden blootgesteld. Dit maakt hun afweermechanisme sterk. Er zijn echter ook hele nare virussen die we beter kunnen ontwijken. Het vervelende van virussen in zijn algemeen is dat deze zich telkens aanpassen om ons afweermechanisme te ontwijken. Daarbij komen er ook telkens nieuwe virussen bij.  

De virussen waar wij als mensen veel last van hebben, vinden doorgaans hun oorsprong bij dieren. Die virussen zijn in beginsel niet schadelijk voor ons, maar het kan zich aanpassen aan zijn nieuwe gastheer (mens). Als dat is gebeurd begint het hele proces van ziek worden en antistoffen maken, opnieuw. Wat het moeilijk maakt om een virus in toom te houden, is dat we als mensen wereldwijd veel contact hebben en dat als er eenmaal een besmettelijk virus zijn weg bij een aantal mensen heeft gevonden, dit zich makkelijk verspreidt. 

Als we geen virus willen krijgen, moeten we ze om te beginnen niet opeten 

De beste manier om te voorkomen dat we virussen oplopen, is het voorkomen dat virussen die in dieren leven, de overstap naar ons mensen kunnen maken. Het meeste gevaar lopen we dus als we veel contact hebben met dieren die de virussen hebben en vooral als we ze opeten. Nu hebben niet alle dieren veel virussen. Daar komt bij dat niet iedereen op de wereld toegang heeft tot kennis van wat veilige dieren zijn om te eten, noch hoe deze, goed bereid kunnen worden. Bij dit alles komt ook nog eens bij dat China, het land waarover we het hebben, in de vorige eeuw vele ernstige hongersnoden heeft gehad en als er gebrek aan voedsel is, dan nemen mensen het niet zo nauw met wat ze eten. 

Jaren geleden hoorde ik eens een Koreaanse vrouw op televisie zeggen dat er tijdens de hongersnoden die zij als volk hebben gehad, de bevolking de oerwouden introkken en alles opaten wat maar bewoog. Nu hebben we in het Westen ook wel tijden van honger gehad, maar hier zijn geen oerwouden met exotische dieren. 

Waar kwamen die hongersnoden vandaan? 

In wat ik nu ga schrijven, vinden veel Linkse liberalen redenen om mij een racist te noemen die een hekel aan Chinezen heeft. Hoewel dat onzin is, zal dat hen daarvan niet weerhouden dat te doen, omdat ze nu eenmaal niet anders lijken te kunnen. Ik heb geen problemen met Chinezen, maar wat ik wel verafschuw is de socialistische/communistische ideologie van de regering van China. Die ideologie heeft wereldwijd, maar zeker in China zeer veel leed onder de bevolking veroorzaakt. Veel mensen maken onderscheid tussen socialisme en communisme, maar dat verschil is gradueel en historisch moeilijk vol te houden. Een socialist zoekt de oplossing voor maatschappelijke problemen in een grote en sterke overheid en deze overheid zal vrijwel altijd leiden tot een totalitaire staat. Elk communistisch land, maar ook Hitler-Duitsland en het Fascistische Italië was gebaseerd op een socialistische agenda. Zo was bijvoorbeeld Nazi een samenvoeging van Nationaal Socialisme en heette de communistische partij van Rusland de USSR wat stond voor Unie van Socialistische Sovjet Republieken.  

Het communisme in China hoefde de politieke hobbel om via het socialisme aan de macht te komen niet te nemen en begon haar ‘revolutionaire’ bestaan direct als communistische partij. Deze partij (CCP) werd in China op 23 juli 1921 in Sjanghai opgericht. Vanaf 1934 was Mao Zedong hiervan de leider. 

China heeft een grote en rijke cultuur. Toch was het grootste deel van de bevolking afhankelijk van de opbrengst van hun eigen boerderij. Bekend zijn de Chinese terrasvelden waar rijst wordt verbouwd. Hoewel China in het begin van de twintigste eeuw een groot land was, hadden ze de wetenschappelijke-, agrarische-, maar ook de industriële revolutie, die het Westen zoveel voorspoed had gebracht, gemist.  

Het socialisme/communisme was echter geen uitvinding van Rusland of China. De ideeën die hieraan ten grondslag liggen, komen voort uit de Franse Verlichting en de Franse Revolutie die daarop volgde. Daar lagen de wortels voor het atheïsme (Voltaire) en de grondslag voor het collectivisme (Rousseau).  

De politiek zou, volgens het (bindende) ‘sociaal contract’ (een idee van Rousseau) door de Partij worden ‘bewaakt’ en religie zou daarin als irrationeel zijn afgeschaft. 

De Grote Sprong Voorwaarts 

Het communisme beriep zich als kind van de Verlichting, op rationalisme en wetenschap. Omdat wetenschap niet kan falen, stond Mao en al de communistische leiders na hem, niet open voor kritiek. Toen Mao aan de macht was gekomen, probeerde hij op een ‘wetenschappelijke’ manier in korte tijd de achterstand die China op de wereld had, in te halen. Hij noemde zijn plan ‘De Grote Sprong Voorwaarts’. Deze Sprong zou het land niet vooruitbrengen, maar in de afgrond doen storten. Mao reorganiseerde de landbouw in volkscommunes, schafte in 1958 privé-eigendom af en dwong de boeren op het platteland om lid te worden van deze volkscommunes.  

Ook moesten de boeren meehelpen bij het bouwen van de infrastructuur van het land. Veel van die projecten, zoals irrigatiewerken, werden slecht gepland en kostten vele honderdduizenden boeren het leven.  

Strijdbijeenkomsten 

Mensen die probeerden te ontsnappen aan hun situatie en werden opgepakt, moesten daarna een ‘strijdbijeenkomst’ ondergaan. Deze bijeenkomsten waren niet alleen bedoeld voor ‘deserteurs’ maar ook voor landeigenaren. Deze mensen werden tijdens die ‘rechtbanken’ zonder uitzondering als lid van de uitbuitende klasse bestempeld en veroordeeld. Tijdens zulke bijeenkomsten zijn ongeveer twee miljoen mensen ter dood veroordeeld en op wrede omgebracht.  

De innovatieve projecten van Mao 

Er werden door de communisten wetenschappelijke landbouwmethoden bedacht om de landbouw te industrialiseren. Een ervan was het dichtbij elkaar zaaien van gewassen. Het idee was dat op die manier meer planten per oppervlakte konden worden geoogst. Het resultaat was dat het zaaisel terwijl het uitliep, verstikte en doodging. Een ander idee was dat de aarde dieper moest worden geploegd om meer vruchtbare grond boven te halen. Die vruchtbare grond bevond zich echter niet diep en zo kwamen door deze ‘innovatieve’ technieken stenen en onvruchtbare grond naar boven en werd de vruchtbare toplaag begraven.  

Een andere ‘goed idee’ van Mao was de Grote Mussencampagne om het land van de mussen te ontdoen. De gedachte hierachter was dat mussen de oogst zouden opeten. Hierbij werden door massa’s mensen vrijwel alle mussen in het land opgejaagd. De uitgeputte beestjes lieten zich na verloop van tijd vangen, waarna ze werden gedood. Het gevolg was daarna dat de oogst werd opgevreten door sprinkhaanzwermen die het gevolg waren van het verstoorde natuurlijk evenwicht. 

Gedurende een aantal maanden na het begin van de landbouwhervormingen leek alles nog perfect te lopen. De mensen werkten dag en nacht. De plaatselijke leidinggevenden kondigden het ene na het andere succes aan. De doelen werden daarom steeds hoger bijgesteld. Men verwachtte voor 1959 een graanproductie van 375 miljoen ton te halen – bijna het dubbele van het jaar ervoor. Een provincie als Henan, die graag model wilde staan, stond tweehonderdduizend van haar arbeiders af aan de provincies die toegaven dat ze minder goede resultaten verwachtten. De socialistische ijver ging daarna nog verder en ook de laatste stukjes particuliere grond werden opgeheven. Iedereen moest zijn metalen gereedschap inleveren om dit te laten omsmelten voor het collectief gebruik. De huizen werden ontdaan van hun houten deuren om er de ovens mee te stoken. Iedereen verwachtte een enorme oogst.  

Tegenvallende projecten  

‘Niemand’ zag aankomen dat het mis ging en als ze dat wel zagen, durfden ze dit niet tegen hun meerderen te zeggen. Dit zou als ‘rechts’ of contrarevolutionair kunnen worden uitgelegd, met het risico dat het hun leven zou kosten.  

Een groot aantal waterbouwkundige werken was slecht op elkaar afgestemd. Niet alleen kwamen bij het bouwen ervan tienduizenden mensen om, maar ook veroorzaakten sommige ervan grote erosie in het landschap en er braken dammen door.  

Er werd een vermogen verspild aan de industrie en de ontwikkeling van steden die nooit afkwamen. De verwachte oogst van 199.000 ton graan in het district Fengyang, dat het jaar ervoor nog 178.000 ton produceerde, bleek slechts 54.000 ton te zijn. Toch eiste de overheid haar deel in de opbrengst: 29.000 ton. Dit leidde ertoe dat er voor het volk veel te weinig overbleef. De kleine boerenbedrijven waren geruïneerd en de hongersnood die het land trof, was de grootste die de wereld ooit heeft gekend.  

Een andere belangrijke taak van het communistische kader was te verhinderen dat de boeren van hun eigen oogst zouden ‘stelen’. Op dat soort vergrijpen werden zware straffen gezet zoals het afsnijden van de neus, wurging en verbranding. Eten werd zó schaars dat mensen moesten overleven van gras en boomschors. Er zijn gevallen bekend van kannibalisme, waarvan vooral meisjes slachtoffer werden. Wei Jingsheng beschrijft: 

Voor mijn ogen, tussen het onkruid, zag ik plotseling het beeld voor me van wat mij was verteld tijdens een banket, namelijk dat van gezinnen die kinderen met elkaar ruilden om ze op te eten. Ik kon duidelijk het bedroefde gezicht van de ouders zien die kauwden op het vlees van de kinderen tegen wie ze die van zichzelf hadden ingeruild. (…) Wie had hen gedwongen om onder de tranen en pijn van andere ouders dat mensenvlees naar binnen te werken waarvan ze zelfs in hun ergste nachtmerries nooit hadden gedroomd dat ze het zouden moeten aanraken? Ik begreep toen wie de beul was; het was een man zoals de hele mensheid er in eeuwen, en China in duizenden jaren, slechts éénmaal heeft voortgebracht: Mao Zedong.i 

Het aantal mensen dat door de Grote Sprong Voorwaarts omkwam, wordt geschat tussen 18 en 45 miljoen. De stakkers die zuchtten onder de gruwelen van hun (letterlijk) goddeloze leiders aten dus alles wat ze maar konden vinden; zelfs hun eigen kinderen. Bron 

Mooi weer spelen naar de buitenwereld 

Tijdens de hongersnood van 1959-1960 als gevolg van dit alles, bleef China graan exporteren naar het buitenland. Toen de Japanse regering aanbood om 100.000 ton graan als noodhulp naar China te sturen, werd dit door de CCP afgewezen. Dit mooi weer spelen en de schuld afschuiven, zit in het DNA van elke communistische partij.  

Culturele revolutie  

Een andere ramp uit de koker van Mao, was de Culturele Revolutie. Tijdens deze ‘revolutie’ die van 1966 tot 1976 duurde, werden veelal jongeren door Mao ingezet om iedereen te elimineren die werd verdacht dat hij of zij het kapitalisme wilde terugbrengen naar China. Iedereen die ‘gematigd’ was moest het ontgelden. Er werden miljoenen mensen vervolgd en voor tribunalen veroordeeld waarna ze werden mishandeld en gemarteld door de lokale Rode Garde. Vrijwel alle intellectuelen uit de steden werden gedeporteerd naar het platteland. Het aantal doden uit die periode wordt geschat tussen de 2 en 8 miljoen. 

Eenkindpolitiek  

Bij al het leed dat de chinezen is overkomen in de voor hen rampzalige vorige eeuw, kwam nog de ‘eenkindpolitiek’ tussen 1975-2015. Deze politiek had tot doel om de bevolkingsgroei af te remmen. Vrouwen die na hun eerste kind opnieuw zwanger werden, werden daarvoor beboet en of gedwongen het kind te laten aborteren. Volgens de officiële cijfers zijn er in die periode 336 miljoen abortussen gepleegd.  

Virussen en dat wat mensen eten 

Bij al deze ellende die het ‘wetenschappelijke’, ‘rationalistische’, atheïstische en despotische regime haar bevolking heeft aangedaan, en dan komen we bij ons onderwerp, komen ook nog de vele virussen, die als een indirect gevolg van hun beleid, over de wereld zijn gegaan. 

China werd voor de komst van de communistische partij die religie verbood, gekenmerkt door het boeddhisme, taoïsme en confucianisme. Nu ben ik minder bekend met de laatste twee stromingen voor wat betreft de invloed op wat hun volgelingen eten. Van het boeddhisme is wel bekend dat het zeer terughoudend is voor wat betreft het eten van vlees. Dit hoeft niet te leiden tot een gezonde keuken, maar het behoed mensen wel voor veel virussen. 

Zoals de hierboven aangehaalde Koreaanse beschreef, zijn mensen als gevolg van de hongersnood, die zich niet alleen tot China beperkte, maar alle communistische landen in Azië (en Rusland) trof, gewend geraakt om alles te eten wat maar beweegt. Dat is dan ook de reden waarom veel westerlingen nogal ‘gemengde gevoelens’ hebben bij beelden van een Aziatische markt. Nu is het niet zo dat alles ‘wat de boer niet kent’, een bron van virussen is, maar het is intussen wel bekend dat in sommige vleermuizen vele tientallen soorten virussen tegelijk kunnen ‘leven’. Die vleermuizen worden daar zelf niet ziek van omdat ze een uitstekend immuunsysteem hebben maar het is niet moeilijk om voor te stellen dat die virussen dikwijls via een omweg hun weg weten te vinden naar de mens. Toch staan vleermuizen op het dagelijks menu van velen in China, even als honden en katten, slangen, kakerlakken, reuzeduizendpoten en nog veel meer ‘onsmakelijke’ dieren. 

Deze door de communisme terreur ‘gecreëerde keuken’ is niet de enige bron van virussen die ons in wisselende heftigheid om de paar jaar teisteren; virussen zijn geen uitvinding van een ideologie, maar indirect is de Partij wel de hoofdverantwoordelijke voor dat deze dieren worden gegeten. Het is dan ook onbegrijpelijk dat de CCP de indruk wekt met studie in laboratoria virussen te willen bestrijden, maar niet kiest voor de veel eenvoudigere manier om deze ziekten te voorkomen. Dit zou zijn om de handel en consumptie van dieren waarvan (ook) zij weten dat ze barsten van de virussen, verbieden! Er zijn echter maar weinigen in het Westen die zich hierover opwinden en de WHO al helemaal niet. Niemand wil China onder druk zetten om die maatregelen te nemen. De reden waarom vrijwel niemand in het Westen een lelijk woord over China durft te zeggen, komt vooral omdat ze bang zijn voor racist te worden uitgemaakt. Het is in het Westen nog steeds hip onder Linkse intellectuelen, politici en media om ‘progressief’ – Links te zijn (de ‘politieke familie’ waar ook het communisme onder valt).  

Het zou overigens ook ons deel van de wereld sieren als we wat ernstiger zouden kijken naar wat we eten. De bijna jaarlijkse griepgolf die de wereld treft, en meestal meer doden op zijn geweten heeft dan het coronavirus, komt doorgaans van varkens en vogels (vooral pluimvee).  

Hoe kunnen we nu weten welke dieren gezond zijn? 

Het is tegenwoordig toch wel bekend welke dieren we beter wel of niet kunnen eten met het oog op de gezondheid, maar zelfs in de jaren van Mao, konden mensen dit weten.

Ruim 3400 jaar geleden werd een aantal regels opgesteld door Iemand die er verstand van had over welke dieren wel en niet mochten worden gegeten. Grofweg werd er daarin onderscheid gemaakt tussen roofdieren-aaseters en prooidieren-vee. Dit gold voor zowel vissen, landdieren en vogels. Roofdieren en aaseters eten bloed en het consumeren van bloed was al helemaal ten zeerste verboden. Onder de verschillende dieren die genoemd worden in dit overzicht staan, naast, de gier en de meeuw ook de het varken en de vleermuis.  

Hoe zeer deze regels met virussen (die niet worden genoemd, omdat niemand toen wist wat dat waren) te maken lijken te hebben, blijkt uit de regels over wat er moest gebeuren als deze dieren in aanraking kwamen met mensen, maar ook met potten en pannen. Mensen moesten, na dat ze deze dode dieren hadden aangeraakt, zich wassen en mochten gedurende de rest van de dag niemand aanraken (social distancing). Aardewerk moest worden vernietigd en metaal moest na met water te zijn gereinigd, met zand worden uitgeschuurd.  

Dit had de Communistische Partij kunnen weten, ware het niet dat ze dat niet wilde. Dit wilde ze niet omdat haar leiders veel te progressief en rationeel waren om de Bijbel, waarin dit alles staat, serieus te nemen. De Bijbel is voor de CCP een verboden boek en iedereen die er een heeft, kan rekenen op vervolging of gevangenschap: het specialisme van elke communistische partij.  

Dit alles toont maar hoe simpel de verspreiding van dit coronavirus, dat de wereld in geslingerd werd, door de volgelingen van een op de Verlichting gebaseerde atheïstische ideologie, voorkomen had kunnen worden. Dit geldt in hoge mate voor China, maar, zoals we zagen, het kan ook voor ons in het Westen geen kwaad om de Bijbel weer eens serieus te nemen; zelfs als ze ‘slechts’ spreekt over wat we beter wel en niet kunnen eten. 

Kees Middelbeek