China is een groot
land en produceert veel handige en mooie dingen. ‘Exportproducten’
waar de wereld echter niet op zitten te wachten zijn de vele soorten virussen
die er vandaan komen. Hoe komt het dat er zoveel virussen
uit China komen en wat is hieraan te doen?
Een paar voorbeelden van virussen
In het geval van het Coronavirus
zijn er sterke aanwijzingen dat dit op dezelfde manier uit het Wuhan
National Biosafety Laboratory is ‘ontsnapt’, als dat het
SARS-virus in 2004 uit een ander laboratorium in Beijing is ‘gelekt’. Maar
virussen waren al een probleem voor er in China laboratoria waren die zich
daar mee bezighielden. Bovendien is het helemaal niet nodig om
wetenschappelijk alles van virussen te weten om er geen last van te hebben, zo
zullen we zien.
Een aantal ernstige virale
ziektes die eerder uit China kwamen:
- De Aziatische (vogel) griep in
1957 die uit China kwam. Dit werd een pandemie, het aantal
doden was 1-4 miljoen. - De Hongkonggriep in
1968 werd ook een pandemie. Het aantal doden als gevolg daarvan was
1 miljoen. - Het H4N1 virus kwam
in 1997 uit China en het H9N2 in 1999 - SARS dat een paar
jaar later ook uit China kwam werd in 2004 ook een pandemie.
Niet alle virussen komen
uit China en als ze er al vandaan komen, zijn de Chinezen er natuurlijk
zelf de eerste slachtoffers van, maar wat maakt dat land dan zo gevoelig voor
deze ziekteverwekkers?
Wat is een virus en hoe verspreidt deze zich
Een
virus valt, ofschoon het wel erfelijk materiaal bevat, anders
dan bijvoorbeeld een bekende andere ziekteverwekker de
bacterie, niet zonder meer onder de categorie
van levende organismen.
Ons afweermechanisme kan
doorgaans virussen behoorlijk goed de baas, maar de meest effectieve manier
om geen last van een virus te hebben, is door ze
te ontwijken. Nu hebben virussen zo hun manier gevonden om ons
te vinden. Ze vermenigvuldigen zich met grote snelheid in menselijke en
dierlijke cellen. Als ze daar eenmaal goed mee op dreef zijn
gekomen, zoeken ze, om zich te verspreiden, hun weg naar buiten. Dit doen
ze veelal via speekseldeeltjes die bij het niezen op de huid van
hun volgende slachtoffers belanden. Zo zoeken ze via lichamelijk contact
of via de lucht hun nieuwe slachtoffers. Ze dringen het lichaam
binnen via lichaamsopeningen, zoals ogen of
de neus.
Gezond eten
Het is algemeen
bekend dat gezond eten belangrijk is om fit te
blijven. In een gezonde maaltijd zitten stoffen die het lichaam
opbouwen en als het eten goed is klaargemaakt, zitten
hier geen ziektekiemen zoals, bacteriën en
virussen meer in.
Een gezond
lichaam kan een virus niet altijd buitenhouden, maar als het er
dan toch is, kan het de
strijd ertegen wel winnen.
De strijd van ons afweermechanisme tegen het virus
Het mooie van ons
afweermechanisme is dat als ze eenmaal een virus dat ze al eens heeft
overwonnen ‘kent’ ze, de antistoffen al klaar heeft liggen voor als het een
volgende keer binnenkomt. Zo kan ons lichaam de bekende indringer snel
uitschakelen. Het kan daarom ook geen kwaad dat kinderen al zo jong
mogelijk aan allerlei bacteriën en virussen worden blootgesteld. Dit maakt hun
afweermechanisme sterk. Er zijn echter ook hele nare virussen die we beter
kunnen ontwijken. Het vervelende van virussen in zijn algemeen is dat deze
zich telkens aanpassen om ons afweermechanisme te ontwijken. Daarbij komen er
ook telkens nieuwe virussen bij.
De virussen waar wij als
mensen veel last van hebben, vinden doorgaans hun oorsprong bij dieren.
Die virussen zijn in beginsel niet schadelijk voor ons, maar het
kan zich aanpassen aan zijn nieuwe gastheer (mens). Als dat is
gebeurd begint het hele proces van ziek worden en antistoffen
maken, opnieuw. Wat het moeilijk maakt om een virus in toom te houden,
is dat we als mensen wereldwijd veel contact hebben en dat als er eenmaal een
besmettelijk virus zijn weg bij een aantal mensen heeft gevonden, dit zich
makkelijk verspreidt.
Als we geen virus willen krijgen, moeten we ze om te
beginnen niet opeten
De beste manier om te
voorkomen dat we virussen oplopen, is het voorkomen dat virussen
die in dieren leven, de overstap naar ons mensen kunnen
maken. Het meeste gevaar lopen we dus als we veel contact hebben met
dieren die de virussen hebben en vooral als we ze opeten. Nu hebben
niet alle dieren veel virussen. Daar komt bij dat niet
iedereen op de wereld toegang heeft tot kennis van wat veilige
dieren zijn om te eten, noch hoe deze, goed
bereid kunnen worden. Bij dit alles komt ook nog eens bij dat
China, het land waarover we het hebben, in de vorige
eeuw vele ernstige hongersnoden heeft gehad en als er gebrek
aan voedsel is, dan nemen mensen het niet zo
nauw met wat ze eten.
Jaren geleden hoorde ik
eens een Koreaanse vrouw op televisie zeggen dat er tijdens de
hongersnoden die zij als volk hebben gehad, de bevolking de oerwouden
introkken en alles opaten wat maar bewoog. Nu hebben we in
het Westen ook wel tijden van honger gehad, maar hier zijn geen oerwouden
met exotische dieren.
Waar kwamen die hongersnoden vandaan?
In wat ik nu ga
schrijven, vinden veel Linkse liberalen redenen om mij
een racist te noemen die een hekel aan Chinezen heeft. Hoewel
dat onzin is, zal dat hen daarvan niet weerhouden dat te
doen, omdat ze nu eenmaal niet anders lijken te kunnen. Ik heb geen
problemen met Chinezen, maar wat ik wel verafschuw is de socialistische/communistische
ideologie van de regering van China. Die ideologie
heeft wereldwijd, maar zeker in China zeer veel
leed onder de bevolking veroorzaakt. Veel mensen maken onderscheid tussen socialisme
en communisme, maar dat verschil is gradueel
en historisch moeilijk vol te houden. Een socialist zoekt
de oplossing voor maatschappelijke problemen in een grote
en sterke overheid en deze overheid zal vrijwel altijd
leiden tot een totalitaire staat. Elk communistisch land, maar
ook Hitler-Duitsland en het Fascistische Italië was
gebaseerd op een socialistische
agenda. Zo was bijvoorbeeld Nazi een samenvoeging van
Nationaal Socialisme en heette de communistische partij
van Rusland de USSR wat stond voor Unie van Socialistische Sovjet
Republieken.
Het communisme in
China hoefde de politieke hobbel om via het socialisme aan de macht
te komen niet te nemen en begon haar ‘revolutionaire’ bestaan direct als
communistische partij. Deze partij (CCP) werd in
China op 23 juli 1921 in Sjanghai opgericht. Vanaf 1934 was Mao
Zedong hiervan de leider.
China heeft een grote en
rijke cultuur. Toch was het grootste deel van de bevolking afhankelijk van de
opbrengst van hun eigen boerderij. Bekend zijn de Chinese terrasvelden waar
rijst wordt verbouwd. Hoewel China in het begin van de twintigste
eeuw een groot land was, hadden ze
de wetenschappelijke-, agrarische-, maar ook de industriële
revolutie, die het Westen zoveel voorspoed had
gebracht, gemist.
Het socialisme/communisme was
echter geen uitvinding van Rusland of China. De ideeën die
hieraan ten grondslag liggen, komen voort uit de Franse Verlichting
en de Franse Revolutie die daarop volgde. Daar lagen de wortels voor
het atheïsme (Voltaire) en de grondslag voor het collectivisme
(Rousseau).
De politiek zou, volgens
het (bindende) ‘sociaal contract’ (een idee van Rousseau) door de
Partij worden ‘bewaakt’ en religie zou
daarin als irrationeel zijn afgeschaft.
De Grote Sprong Voorwaarts
Het communisme beriep
zich als kind van de Verlichting, op rationalisme en
wetenschap. Omdat wetenschap niet kan falen, stond Mao en al de
communistische leiders na hem, niet open voor
kritiek. Toen Mao aan de macht
was gekomen, probeerde hij op een ‘wetenschappelijke’ manier in
korte tijd de achterstand die China op de wereld had, in te
halen. Hij noemde zijn plan ‘De Grote Sprong Voorwaarts’. Deze
Sprong zou het land niet vooruitbrengen, maar in de afgrond doen
storten. Mao reorganiseerde de landbouw in volkscommunes,
schafte in 1958 privé-eigendom af en dwong de
boeren op het platteland om lid te worden
van deze volkscommunes.
Ook moesten de
boeren meehelpen bij het bouwen van de infrastructuur van
het land. Veel van die projecten, zoals irrigatiewerken,
werden slecht gepland en kostten vele honderdduizenden
boeren het leven.
Strijdbijeenkomsten
Mensen
die probeerden te ontsnappen aan hun situatie en werden
opgepakt, moesten daarna een ‘strijdbijeenkomst’ ondergaan.
Deze bijeenkomsten waren niet alleen bedoeld voor ‘deserteurs’ maar ook voor
landeigenaren. Deze mensen werden tijdens die
‘rechtbanken’ zonder uitzondering als lid van de
uitbuitende klasse bestempeld en veroordeeld.
Tijdens zulke bijeenkomsten zijn ongeveer twee miljoen mensen ter
dood veroordeeld en op wrede omgebracht.
De innovatieve projecten van Mao
Er werden door de
communisten wetenschappelijke landbouwmethoden bedacht om
de landbouw te industrialiseren. Een ervan was het dichtbij elkaar
zaaien van gewassen. Het idee was dat op die manier meer planten per
oppervlakte konden worden geoogst. Het resultaat was dat het zaaisel
terwijl het uitliep, verstikte en doodging. Een ander idee was dat de aarde
dieper moest worden geploegd om meer vruchtbare grond boven te halen. Die
vruchtbare grond bevond zich echter niet diep en zo
kwamen door deze ‘innovatieve’ technieken stenen en
onvruchtbare grond naar boven en werd de vruchtbare toplaag
begraven.
Een andere ‘goed
idee’ van Mao was de Grote Mussencampagne om het land van de
mussen te ontdoen. De gedachte hierachter was dat mussen de oogst zouden
opeten. Hierbij werden door massa’s mensen
vrijwel alle mussen in het land opgejaagd. De uitgeputte
beestjes lieten zich na verloop van tijd vangen, waarna ze werden gedood. Het
gevolg was daarna dat de oogst werd opgevreten door sprinkhaanzwermen die
het gevolg waren van het verstoorde natuurlijk evenwicht.
Gedurende een aantal
maanden na het begin van de landbouwhervormingen leek
alles nog perfect te lopen. De mensen werkten dag en nacht. De
plaatselijke leidinggevenden kondigden het ene na het andere succes aan. De
doelen werden daarom steeds hoger bijgesteld. Men verwachtte voor 1959 een
graanproductie van 375 miljoen ton te halen – bijna het dubbele van het jaar
ervoor. Een provincie als Henan, die graag model wilde staan, stond
tweehonderdduizend van haar arbeiders af aan de provincies die toegaven dat ze
minder goede resultaten verwachtten. De socialistische ijver ging daarna nog
verder en ook de laatste stukjes particuliere grond werden opgeheven. Iedereen
moest zijn metalen gereedschap inleveren om dit te laten omsmelten
voor het collectief gebruik. De huizen werden ontdaan van
hun houten deuren om er de ovens mee te stoken. Iedereen
verwachtte een enorme oogst.
Tegenvallende projecten
‘Niemand’ zag
aankomen dat het mis ging en als ze dat wel zagen, durfden ze dit niet
tegen hun meerderen te zeggen. Dit zou als
‘rechts’ of contrarevolutionair kunnen worden uitgelegd,
met het risico dat het hun leven zou kosten.
Een groot aantal
waterbouwkundige werken was slecht op elkaar afgestemd. Niet alleen kwamen bij
het bouwen ervan tienduizenden mensen om, maar ook veroorzaakten sommige ervan
grote erosie in het landschap en er braken dammen door.
Er werd een vermogen
verspild aan de industrie en de ontwikkeling van steden die nooit
afkwamen. De verwachte oogst van 199.000 ton graan in het district Fengyang,
dat het jaar ervoor nog 178.000 ton produceerde, bleek slechts 54.000 ton te
zijn. Toch eiste de overheid haar deel in de opbrengst: 29.000 ton. Dit
leidde ertoe dat er voor het volk veel te weinig overbleef. De kleine
boerenbedrijven waren geruïneerd en de hongersnood die het land trof, was de
grootste die de wereld ooit heeft gekend.
Een andere belangrijke
taak van het communistische kader was te verhinderen dat de boeren
van hun eigen oogst zouden ‘stelen’. Op dat soort vergrijpen werden zware
straffen gezet zoals het afsnijden van de neus, wurging en
verbranding. Eten werd zó schaars dat mensen moesten overleven van gras en
boomschors. Er zijn gevallen bekend van kannibalisme, waarvan vooral
meisjes slachtoffer werden. Wei Jingsheng beschrijft:
Voor mijn
ogen, tussen het onkruid, zag ik plotseling het beeld voor me van wat mij was
verteld tijdens een banket, namelijk dat van gezinnen die kinderen met elkaar
ruilden om ze op te eten. Ik kon duidelijk het bedroefde gezicht van de ouders
zien die kauwden op het vlees van de kinderen tegen wie ze die van zichzelf
hadden ingeruild. (…) Wie had hen gedwongen om onder de tranen en pijn van
andere ouders dat mensenvlees naar binnen te werken waarvan ze zelfs in hun
ergste nachtmerries nooit hadden gedroomd dat ze het zouden moeten aanraken? Ik
begreep toen wie de beul was; het was een man zoals de hele mensheid er in
eeuwen, en China in duizenden jaren, slechts éénmaal heeft voortgebracht: Mao
Zedong.i
Het aantal mensen
dat door de Grote Sprong Voorwaarts omkwam, wordt geschat
tussen 18 en 45 miljoen. De stakkers die zuchtten
onder de gruwelen van hun (letterlijk) goddeloze leiders aten
dus alles wat ze maar konden vinden; zelfs hun eigen kinderen. Bron
Mooi weer spelen naar de buitenwereld
Tijdens
de hongersnood van 1959-1960 als gevolg van dit alles, bleef
China graan exporteren naar het buitenland. Toen de Japanse
regering aanbood om 100.000 ton graan als noodhulp naar China te
sturen, werd dit door de CCP afgewezen. Dit mooi weer
spelen en de schuld afschuiven, zit in het DNA van
elke communistische partij.
Culturele revolutie
Een andere ramp uit de
koker van Mao, was de Culturele Revolutie. Tijdens
deze ‘revolutie’ die van 1966 tot 1976 duurde, werden veelal
jongeren door Mao ingezet om iedereen te
elimineren die werd verdacht dat hij of zij het kapitalisme
wilde terugbrengen naar China. Iedereen die ‘gematigd’ was moest het
ontgelden. Er werden miljoenen mensen vervolgd en
voor tribunalen veroordeeld waarna ze werden mishandeld en
gemarteld door de lokale Rode Garde. Vrijwel alle
intellectuelen uit de steden werden gedeporteerd naar het
platteland. Het aantal doden uit die periode wordt geschat tussen
de 2 en 8 miljoen.
Eenkindpolitiek
Bij al het leed dat de
chinezen is overkomen in de voor hen rampzalige vorige
eeuw, kwam nog de ‘eenkindpolitiek’ tussen 1975-2015.
Deze politiek had tot doel om de bevolkingsgroei af te
remmen. Vrouwen die na hun eerste kind opnieuw zwanger werden, werden
daarvoor beboet en of gedwongen het kind te laten
aborteren. Volgens de officiële cijfers zijn er in die
periode 336 miljoen abortussen gepleegd.
Virussen en dat wat mensen eten
Bij al deze ellende
die het ‘wetenschappelijke’, ‘rationalistische’, atheïstische en
despotische regime haar bevolking heeft aangedaan, en dan komen
we bij ons onderwerp, komen ook nog de vele virussen, die als een
indirect gevolg van hun beleid, over de wereld zijn gegaan.
China werd voor de
komst van de communistische partij die religie verbood, gekenmerkt door
het boeddhisme, taoïsme en confucianisme. Nu ben
ik minder bekend met de laatste twee stromingen voor wat betreft de
invloed op wat hun volgelingen eten. Van
het boeddhisme is wel bekend dat het zeer
terughoudend is voor wat betreft het eten van vlees. Dit
hoeft niet te leiden tot een gezonde keuken, maar het behoed
mensen wel voor veel virussen.
Zoals de hierboven
aangehaalde Koreaanse beschreef, zijn mensen als gevolg van
de hongersnood, die zich niet alleen tot China
beperkte, maar alle communistische landen in
Azië (en Rusland) trof, gewend geraakt om alles te eten wat
maar beweegt. Dat is dan ook de
reden waarom veel westerlingen nogal ‘gemengde
gevoelens’ hebben bij beelden van een Aziatische markt. Nu
is het niet zo dat alles ‘wat de boer niet kent’, een bron van
virussen is, maar het is intussen wel bekend dat in sommige
vleermuizen vele tientallen soorten virussen
tegelijk kunnen ‘leven’. Die vleermuizen worden daar zelf
niet ziek van omdat ze een uitstekend immuunsysteem hebben maar het is niet moeilijk
om voor te stellen dat die virussen dikwijls via een omweg hun
weg weten te vinden naar de mens. Toch staan vleermuizen op het dagelijks
menu van velen in China, even als honden en katten,
slangen, kakerlakken, reuzeduizendpoten en nog veel meer ‘onsmakelijke’
dieren.
Deze door de communisme terreur ‘gecreëerde keuken’ is
niet de enige bron van virussen die ons in wisselende heftigheid om
de paar jaar teisteren; virussen zijn geen uitvinding van een
ideologie, maar indirect is de Partij wel de
hoofdverantwoordelijke voor dat deze dieren worden gegeten. Het
is dan ook onbegrijpelijk dat de CCP de indruk wekt met studie in
laboratoria virussen te willen bestrijden, maar niet kiest voor de veel
eenvoudigere manier om deze ziekten te voorkomen. Dit zou zijn om de
handel en consumptie van dieren waarvan (ook) zij weten dat
ze barsten van de virussen, verbieden! Er zijn echter maar
weinigen in het Westen die zich hierover opwinden en de
WHO al helemaal niet. Niemand wil China onder druk zetten
om die maatregelen te nemen. De reden waarom vrijwel
niemand in het Westen een lelijk woord over China durft te
zeggen, komt vooral omdat ze bang zijn voor racist te worden uitgemaakt.
Het is in het Westen nog steeds hip onder Linkse intellectuelen,
politici en media om ‘progressief’ - Links te
zijn (de ‘politieke familie’ waar ook het communisme
onder valt).
Het
zou overigens ook ons deel van de wereld sieren
als we wat ernstiger zouden kijken naar wat we eten. De bijna
jaarlijkse griepgolf die de wereld treft, en meestal meer doden op
zijn geweten heeft dan het coronavirus, komt doorgaans van
varkens en vogels (vooral pluimvee).
Hoe kunnen we nu weten welke dieren gezond zijn?
Het is tegenwoordig toch
wel bekend welke dieren we beter wel of niet kunnen eten met het oog op de
gezondheid, maar zelfs in de jaren van Mao, konden mensen dit weten.
Ruim 3400 jaar
geleden werd een aantal regels opgesteld door Iemand die er verstand
van had over welke dieren wel en niet mochten worden
gegeten. Grofweg werd er daarin onderscheid gemaakt tussen
roofdieren-aaseters en prooidieren-vee. Dit gold
voor zowel vissen, landdieren en
vogels. Roofdieren en aaseters eten bloed en het
consumeren van bloed was al helemaal ten zeerste
verboden. Onder de verschillende dieren die genoemd worden in dit
overzicht staan, naast, de gier en de meeuw ook de het
varken en de vleermuis.
Hoe zeer deze regels
met virussen (die niet worden genoemd, omdat niemand toen wist wat
dat waren) te maken lijken te hebben, blijkt uit de regels over wat
er moest gebeuren als deze dieren in aanraking kwamen met mensen, maar ook met
potten en pannen. Mensen moesten, na dat ze
deze dode dieren hadden
aangeraakt, zich wassen en mochten gedurende de rest van de dag
niemand aanraken (social distancing). Aardewerk moest worden
vernietigd en metaal moest na met water te zijn gereinigd, met
zand worden uitgeschuurd.
Dit had de
Communistische Partij kunnen weten, ware het niet dat ze dat niet wilde.
Dit wilde ze niet omdat haar leiders veel te progressief en rationeel
waren om de Bijbel, waarin dit alles staat, serieus te nemen. De Bijbel
is voor de CCP een verboden boek en iedereen die er een heeft, kan
rekenen op vervolging of gevangenschap: het specialisme van elke
communistische partij.
Dit alles toont maar hoe
simpel de verspreiding van dit coronavirus, dat de wereld
in geslingerd werd, door de volgelingen van een op de
Verlichting gebaseerde atheïstische ideologie, voorkomen had kunnen
worden. Dit geldt in hoge mate voor China, maar, zoals we
zagen, het kan ook voor ons in het Westen geen kwaad om de
Bijbel weer eens serieus te nemen; zelfs als ze ‘slechts’ spreekt over wat
we beter wel en niet kunnen eten.
Kees Middelbeek