Bella op de motorbeurs

 

Het leven van een vijftiger is voorspelbaar. Als we ons door de feestdagen van december hebben geperst worden we begin januari beloont met twee weken lang elke dag Parijs – Dakar op TV. Na een korte wintersport in januari of februari is kondigt eind februari de motorbeurs zich met de eerste tulpen aan en dan is de winter op zijn retour. Vroeger ontdooide we onze gewielde paarden en togen we ermee naar Utrecht. Dit gaat niet meer. Bella wil niet zolang alleen thuis blijven en zeurt net zolang tot ze mee mag. Ze wordt ziek in de topkoffer dus gaan we maar met de auto.

Aangekomen bij de jaarbeurs ging het dit keer bijna mis. Ik had de kaartjes en uitrijkaart al gekocht en 47 euro lichter kwam een jonge medewerkster met tranen in haar ogen vertellen dat er geen honden mee naar binnen mochten. De draagtas waar ze in zou worden meegenomen, was onze redding. We slepen haar rond over het beursterrein als was ze een valhelm. Het was fascinerend om te zien hoe in het leer gestoken, dikbuikige getatoeëerde gladgeschoren motorcriminelen, smelten bij het zien van een hondje van vijf kilo als dat haar kopje even geïnteresseerd als onnozel tussen de hengsels van de draagtas naar buiten steekt. De Dalai Lama vind dieren mislukte mensen, die te primitief zijn om de dharma te kunnen houden waardoor ze bergen negatief karma oplopen. Deze onbekwaamheid leidt de stakkers volgens hem daarom in een neerwaartse spiraal tot een bestaan als hongerige geesten en later nog als hellewezen naar de krochten van de onderwereld.  Bella is geen boeddhist, en vreest noch die toekomst, noch de geharde easy riders van Noord Holland, Brabant en Lutjebroek in hun reflecterende hesjes en thermo ondergoed. Opgewekt steekt ze haar veertien jaar jonge neus even zo nieuwsgierig in het bord met patat van een Harley Davidson rijder als dat van trotse eigenaar van een dure BMW met een frikandel. Ze bracht vrede en liefde in de wereld van stoere mannen en vrouwen en een lamme schouder van deze oude man.