Modderras

Ik hoor er niet zoveel meer over, maar vroeger werd er nogal eens de nadruk op gelegd dat een hond raszuiver was. Sommige mensen vinden dat leuk, maar honden hebben niets met rassen of schoonheid: zij snuffelen met net zoveel interesse aan de kont van een kreupele straathond als aan die van een koningspoedel. Als de baas het leuk vindt, willen rashonden wel mee om te pronken op een tentoonstelling, maar in hun hart zijn ook dat viezeriken.

Zo heeft mijn zus een mooie golden doedel. Anna heet ze nog wel. Anna is de Griekse vorm van het Hebreeuwse Hanna wat ‘lieflijke, genadige’ betekent. Het zou dus een dame moeten zijn. Dat kun je evenwel gerust vergeten. Op een druilerige dag wandelde ik met mijn zus en Anna door een klein natuurgebied in Waterland. Waar ik mij zorgen maakte hoe ik mijn redelijk nieuwe schoenen een beetje schoon kon houden, had Anna als enige zorg dat ze niet te schoon weer thuis moest komen. Ze denderde als een crossmotor door de bagger, rende in volle vaart in de lengterichting van half vol water staande blubberslootjes en rolde op haar rug door het natte gras. Gelukkig hoeven we niet naar een tentoonstelling, dacht ik nog toen ze daarna met een Labrador aan het spelen was in het natte zand. Zo nu en dan spoelde de meeste ellende van haar vacht als ze kopje onder ging in de Gouwzee die aan het terrein grensde. ‘De wereld is volmaakt’ las ik in haar ogen toen ze met een blij gezicht uit de bosjes tevoorschijn kwam om met hoge snelheid achter de horizon te verdwijnen. Iedere hond was haar vriend en haar baasje was de beste van de wereld.

Mensen houden van dieren zei Midas Dekker eens, omdat ze altijd kleuters blijven. Dat moet ik hem nageven. Jonge kinderen kruipen ook het liefst door de modder en komen nat en onder het zand thuis om trots de kikker aan hun moeder te laten zien die ze al de hele middag in hun jaszak overal mee naartoe slepen. Toch is er ook een verschil. Als mama maar blijft zeggen dat dat vies is, dan doen kinderen dat na verloop van tijd niet meer, gehoorzaam als ze zijn… Zo veranderen kinderen langzaam in schone burgers die een paraplu in de auto meenemen om als het regent, droog en schoon naar de voordeur te kunnen lopen.

De reden waarom velen van ons van honden houden, moet er misschien in gezocht worden dat we eigenlijk zouden willen dat we nooit opgegroeid waren. Verlangen we niet allemaal ten diepste terug naar de tijd waarin het leven een feest was, we iedereen leuk vonden en het eten van zand het lekkerste van de wereld was?