Een hele kluif

Ooit hadden wij thuis een herdershond. Om te zien was het een kanjer, hij was aanhankelijk, trouw, luisterde goed en je kon hem snel iets leren. Eigenlijk was zijn enige probleem dat hij niets begreep van het verkeer. Het bijzondere beest had een speciale behoefte om zich hierin te misdragen. Het is gelukkig nooit gebeurd, maar als hij wij hem zonder onze begeleiding, zijn gang zouden hebben laten gaan, had hij binnen de kortste keren onder een auto gelegen.

Het verbaast mij nog steeds wat honden allemaal ruiken als ze over straat lopen. Soms stopte Roets, zoals het dier heette, plotseling, sleepte ons dan als hij de kans had een tiental meters terug omdat hij iets op het spoor leek te zijn gekomen dat absoluut de moeite waard was om even aan te snuffelen. Als hij daarvoor naar de overkant van de weg moest, plande hij dat altijd zorgvuldig als er een auto hetzelfde deel van de weg zou gaan gebruiken. Je zult begrijpen dat ik tijdens onze tochten altijd één oog op de hond en één oog op het verkeer hield.

Hoe dat nu zit met verkeer en honden heb ik nooit zo goed begrepen. Niet alle honden hebben hier problemen mee. Ik heb wel eens, een kleine straathond de Hoge Rijndijk in Leiden zien oversteken. Je kon zien dat hij dat vaker had gedaan. Behoedzaam liep hij tussen de auto's die voor het stoplicht stonden en wachtte op de middenstreep tot er een moment kwam waarop het rustig genoeg was en hij verder kon.

Een vergelijkbare situatie deed zich onlangs voor toen ik in Rijnsburg voor het stoplicht stond op het punt waar de Lange vaart over gaat in de Sandtlaan. Dit is een tamelijk drukke splitsing met stoplichten en met huizen die middels een smalle stoep van de rijbaan worden gescheiden. Tot mijn verbazing zag ik daar een hondje dat wat grootte betreft geen ruzie zou moeten maken met een doorsnee kat. Lelijk, gladharig en met uitpuilende ogen. In zijn bekje hield hij iets geklemd wat hij, met zijn kop omhoog gestrekt tilde, om te voorkomen dat het op de grond zou slepen en voor zich uitdroeg als een prooi. Omdat ook kleine lelijke hondjes erg duur kunnen zijn, maakte ik mij enige zorgen toen er geen baasje achter hem aankwam en overwoog wat ik zou doen als het beestje in gevaar zou komen met al dat verkeer. Gelukkig had ik mij tevergeefs zorgen gemaakt, de engerd stopte en keek achterom. Een tiental meters achter hem kwam er warempel nog zo'n minigriezel aan. De voorste legde zijn prooi even neer om op adem te komen van al dat gesjouw, waardoor ik kon zien dat dit een handschoen was. Intussen kwam ook het baasje aangezwoegd. Een oude dame die gebukt ging onder de boodschappen voor die dag. Opgelucht dat ik mijn auto niet uithoefde bekeek ik hoe de voorste kruimel, toen het zag dat het baasje hem volgde, zijn weg vervolgde over de smalle stoep langs de voorbij snellende auto's, de bocht om, weg uit het zicht. Kennelijk was het baasje rijk, onverschillig of wel gewend om deze route te nemen want zij liep er doodgemoedereerd achteraan.

Hoe kan het toch dat een prachtige hond die in een middag het bot van de knie van een koe verslindt en indruk weet te maken met zijn gegeven schoonheid, het moet afleggen tegen een zielig excuus voor een hond waar het de kennis en het inzicht betreft van het verkeer in de mensenwereld? Hoe kan het toch dat de ene hond zich perfect in de, voor hem, onbegrijpelijke, mensenwereld vol gevaar kan standhouden terwijl de andere daar niets van snapt? Ik weet niet wat er in de geest van een hond plaatsvindt maar vreemd vindt ik het wel.

Dit komen we in de kerk ook tegen. Je hebt van die mooie mensen, goed bespraakt en knap van uiterlijk. Zou je ze echter niet in de gaten houden, dan maken ze zondermeer brokken in de geestelijke stad. Aan de andere kant zien we ook mensen van wie je dat op het eerste gezicht niet zou verwachten, die scherp zien waar het op aankomt.

Zoals voor de honden het verkeer op straat wordt bepaald en gestuurd door wezens (mensen) van een andere orde, zo is de geestelijke wereld dat voor ons mensen. In de geestelijke dimensie gaan dingen langs wetten die wij niet hebben bedacht op een manier die we niet altijd begrijpen. Toch is het een plaats waar we ons in moeten begeven, ook al voelen we er ons niet altijd op ons gemak. Gelukkig hebben wij er, boven de honden in onze wereld, het vermogen om er invloed te hebben. Wij zijn er geen schoothondjes maar hebben er iets te vertellen.

In zekere zin zijn we beter af als een vuilnisbakkenras dat heeft geleerd zelfstandig stand te houden in de geestelijke wereld vol machten, gevaren en langs ons heen trekkende dreigingen dan als een rashond voor wie dit alles toch een hele kluif is.

Kees_Middelbeek