Herinnering

Of het nu op TV, een verjaardag of in de wachtkamer bij de tandarts is, of het nu tot mij persoonlijk of in het algemeen wordt gesteld, met een bepaalde regelmaat hoor ik iemand de diepzinnige vraag stellen: "Hoe wil jij na je dood herinnerd worden?" Hoe ik herinnerd wil worden? Op zich een eenvoudige vraag. Ik wil herinnerd worden zoals ik ben: knap, creatief, vindingrijk, bekwaam, intelligent, integer, vriendelijk en bescheiden.

Waarom, zo vroeg ik mij, toen ik het de laatste keer hoorde, af is dat een vraag die mensen elkaar stellen? Willen we dan allemaal onze stempel op de wereld drukken en een Karel de Grote, Napoleon of Gandhi zijn? Wat hebben we toch met deze wereld dat we er ook nadat we er hebben geleefd nog bij betrokken zouden willen zijn?

Ik heb mensen wel horen zeggen dat ze graag kinderen wilden omdat ze dan, na hun dood nog min of meer in hun kinderen doorleefden. Hun waarden, normen en kijk op de wereld zouden dan door de levens van hun kinderen doorleven, ook als zij er al niet meer waren. Wat is dat toch met de dood en deze aarde? Hoe dood ben je na je dood en wat heb je dan nog met deze aarde te maken dat je er herinnerd zou moeten, of willen worden?

Dit soort vragen zoek ik altijd even op in het handboek voor alle belangrijke vragen tijdens dit leven en daarna. Wat zegt de Bijbel over de dood? De Bijbel zegt wel veel over de dood maar nog veel meer over het leven. Een aardig stukje voor ons onderwerp is bijvoorbeeld een passage over een gesprek van een aantal Sadduceeën met Jezus over de vraag over de doden. Een afvaardiging van deze theologisch sekte kwam eens bij Jezus, niet om Hem iets te vragen, maar om te proberen Hem voor het blok te zetten met hun vragen. Het is voor dit moment niet zo relevant wat er dan allemaal gezegd wordt, behalve waar Jezus mee afsluit. Hij zegt: "Weten jullie dan niet dat God de God is van Abraham, Isaäk en Jakob? God is een God van levenden en niet van doden." Met ander woorden, Abraham, Isaäk en Jakob zijn dan wel gestorven, maar zij zijn geen doden. Doden zijn mensen zonder geest. In bijbelse termen zijn zij mensen zonder Gods Geest, de Geest die leven is. De dood is niet een eindpunt, een moment waarop we er niet meer zijn. Paulus zegt zelfs dat hij verlangt om heen te gaan (te sterven) om bij Christus te zijn omdat dat verreweg het beste is.

Betekent dit dan dat het ware leven na de dood komt? Is het dan zo, zoals Marx ergens halverwege de negentiende eeuw zei, dat godsdienst opium voor het volk is?

Opium doet pijn vergeten en geeft visioenen van dingen die er niet zijn. Marx bedoelde met zijn uitspraak dat religie de mensen de motivatie ontneemt om iets aan de ellende op deze aarde te doen omdat het allemaal later, na de dood, wel goed zal komen. Ik denk dat als mensen het geloof in Christus hiervoor gebruiken, ze hun Bijbel nog eens opnieuw moeten gaan lezen. De Bijbel geeft inderdaad zicht op een nieuwe hemel en een nieuwe aarde; een aarde waar gerechtigheid zal heersten. De Bijbel geeft uitzicht op het koninkrijk van God. Dit is geen koninkrijk waar mensen hoeven te worden verdoofd om ze de pijn van alle dag te laten vergeten. Jezus predikte een koninkrijk van licht, een koninkrijk van kracht, een koninkrijk waar ieder leven waard is om te leven, een koninkrijk waar Jezus op Zijn troon zal zitten en waar niemand Hem dat recht zal willen betwisten. Jezus predikte ook een koninkrijk waarvan iedereen die zich realiseert hoe goed en hoe gaaf dit is, zal verlangen er deel vanuit te maken. En dat beeld van dat koninkrijk inspireert ons, zolang wij hier op aarde zijn. Er is mij veel aan gelegen een klein aandeel te hebben om deze roestige aarde een beetje op dat koninkrijk te laten lijken.

Dan mag ons sterven misschien wel niet het einde van ons leven betekenen, de Bijbel laat er geen misverstand over bestaan dat het wel degelijk het einde van ons bestaan hier op aarde, zoals we dan nu kennen, zal zijn. We zullen er nooit meer op dezelfde manier terugkomen zoals wij er nu leven. De vraag blijft dus staan waarmee we begonnen, hoe willen wij herinnerd worden na ons sterven? Veel hoge gedachten heb ik daar zelf niet bij. Ik heb geen heimelijke wens dat mijn heengaan even veel indruk zal maken op ons volk als dat van onze prins onlangs. Ik hoop wel dat er na mijn sterven nog een paar mensen zijn die het leuk zullen vinden mij weer te ontmoeten als ze na mij, bij de God van de levenden aankomen. Er is echter één ding dat ik nu wel vurig hoop en dat is dat ik daar dan niemand, die ik mij ook maar enigszins kan herinneren, zal missen.

Kees_Middelbeek