De Ontmoeting

Als kind haalde ik dikwijls van alles uit elkaar. Dit ‘gedemonteer’ was geen hobby van mij, het was veeleer zo dat ik bruikbare onderdelen zag in allerlei rommel. Nu was het niet zo dat ik werkelijk veel met deze in potentie hoogwaardige materialen deed, maar de visioenen van wat je er mee zou kunnen doen waren te sterk om de oude spullen van hun welverdiende rust te laten genieten. Dit slopen kon soms vervelend uitpakken als ik bezig was om, met het gerichte subtiele geweld van een hamer, metalen zaken te ‘demonteren’.

Trillingen die van het ene naar het andere materiaal gaan kunnen een schokgolf veroorzaken. Hoe dat precies werkte wist ik niet, maar ik had het ervaren, dus ik paste wel op. Zo transporteerden de metalen voorwerpen de klap van de hamer naar mijn hand die dit voorwerp vasthield. Hoe dat nu zat met schokgolven leerde ik pas toen ik jaren later las over een apparaat dat ze toen in ziekenhuizen wilde gaan gebruiken om nierstenen te verwijderen bij patiënten. Deze niersteenvergruizers werkten op het principe dat de (nier)steen een ander materiaal is dan het lichaam waar deze zich in bevindt. Omdat een mens behalve uit stof voor het grootste gedeelte uit water bestaat, hang je hem of haar in een bak water en je jaagt er een paar sterke trillingen doorheen. Deze trillingen weten het verschil tussen het water en de mens die erin hangt niet. Het enige waar zij tegenaan botsen is de niersteen die in gruis verandert en het lichaam langs natuurlijke weg verlaat.

Het principe van de schokgolf wordt ook wel in overdrachtelijke zin gebruikt. Zo schijnt er in Amerika zelfs een afkorting te bestaan voor het begrip: waar was jij toen je hoorde dat JFK was vermoord. Hoewel ik nog erg jong was staat zelfs mij daar iets van bij. Deze gebeurtenis ging als een schok door de wereld en velen herinneren zich deze.

Iets dichterbij huis kan ik mij ook iets dergelijks herinneren, toen we (Marianne en ik) in verwachting waren van onze oudste en enige telg. Feitelijk had ik geen idee wat ik ervan moest verwachten, we hadden het er wel eens over in termen van: wordt het een jongen of een meisje of: stel je toch eens voor dat het een heel lelijk kind zal zijn. Dat laatste maakten we ons overigens niet echt zorgen over, immers met zulke ouders… Maar toen na veel moeite en bidden ‘het kind’ toch nog thuis ter wereld mocht komen ging er toch wel een schok door mij heen. In een klap wist ik dat we niet 'een kind' hadden gekregen maar dat er iemand bij was gekomen. ‘Een kind’ was tot dan toe toch tamelijk abstract geweest maar toen ik hem de eerste keer zag, keek ik niet alleen naar hem, maar hij ook naar mij en dat was toch wel even iets anders dan ik had verwacht. Er was niet een 'iets' gekomen maar een persoon, een persoon met een eigen karakter en wil. Mijn idee van het krijgen van een kind werd veranderd door de ontmoeting met dit kind. Nu was ik in de landelijke discussie daarover al nooit een voorstander van abortus geweest, maar na dat moment was het idee eraan een gruwel. Deze ‘schok’ van die ontmoeting duurde zoals bij elke schok niet lang, maar het veranderde wel mijn (ons) leven. Alles was wel in gereedheid gebracht maar er blijft niets bij het oude op zo’n moment. Het leek in het begin alsof alles in het teken van deze nieuwe huisgenoot stond. Toch was het meer dan de moeite waard.

In meer dan één zin is dit gebeuren te vergelijken met het evangelie. Voor ik de waarheid van het evangelie begreep was ik er wel bekend mee. Ik wist wat de kerk was en ging er als kind ook (niet graag) naartoe. In principe was de kennis van alles wel aanwezig maar ik had het Kind nog nooit ontmoet. Ik had me daar ook nooit zoveel een voorstelling van gemaakt tot ik Hem ontmoette. En ook dit was zo heel anders dan dat ik mij dat had voorgesteld en het veranderde mijn leven volkomen. Deze ontmoeting maakte van het leerstellige deel van het evangelie waar de hele wereld over discussieert een Persoon. Een Persoon met een Eigen Karakter en een eigen Wil. Alles kwam vanaf dat moment in het teken van dit Kind te staan of ik het wilde of niet en veel dingen werden voor mij een gruwel. Toch was het meer dan de moeite waard. Daarom kan ik iedereen ook van harte aanbevelen:

Ga ook, nu het binnenkort Kerst wordt, een ontmoeting aan met dit Kind;
Laat de trilling van Gods spreken vanuit de onzichtbare wereld als een schok door je heengaan;
Laat me je kunnen vragen waar jij was toen je het Kind ontmoette.


Kees_Middelbeek